ΔΗΜΟΣ ΠΟΛΙΧΝΙΤΟΥ
Λισβόρι

Ο οικισμός είναι γεμάτος ζωντάνια. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια της γης. Εδώ παράγεται ακόμη η γλυκάνισος, ένα αρωματικό φυτό που οι σπόροι του χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του ούζου. 
Το χωριό ιδρύθηκε τον 11ο ή τον 12ο αιώνα. Το αρχικό όνομά του ήταν ΛΕΣΒΟΡΙΟΝ όπως αναγράφει στο βιβλίο του ‘’Λεσβιάς’’ ο Σταυράκης Αναγνώστου, παράγει δε το όνομά του από τις λέξεις Λέσβου και ‘Οριον και αναφέρει ότι στην περιοχή αυτή υπήρχαν τα όρια των κτημάτων του Λέσβου.
Αντιγράφοντας από τα πρακτικά του κοινοτικού συμβουλίου Λισβορίου το 1963 παρατηρούμε ότι την καταγραφή των αρχαιοτήτων της περιοχής. Στην περιοχή βόρεια του σημερινού χωριού στην παραλία ‘’Κρουτήρ’’ υπάρχουν εκτεταμένα ερείπια προϊστορικού οικισμού που χρονολογούνται περί το 2000 π.Χ. και σύγχρονα προς την 5ην πόλη της Τροίας. Έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη ερειπίων καταποντισμένων λιμενικών εγκαταστάσεων. Στη περιοχή βρέθηκαν όστρακα που μαρτυρούν την άνθηση Μυνηναικού πολιτισμού στη Λέσβο. Κοντά στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν τα ερείπια πύργου τη εποχής των Παλαιολόγων. Σε γειτονικό εξωκλήσι είναι εντοιχισμένο το μονόγραμμα του Μανουήλ Παλαιολόγου. Στο Σκαμνιούδι εκεί κοντά ανακαλύφθηκαν νομίσματα και ενός μολυβδόβουλου του πάπα της Ρώμης Ευγένιου του Δ’ και υπάρχουν ερείπια Βυζαντινού οχυρού.
Στη θέση που βρίσκεται το σημερινό χωριό αναφέρεται ότι βρισκόταν η πανάρχαια πόλη ΛΕΣΒΟΣ από την οποία έλαβε την ονομασία της ολόκληρη η νήσος.
Η ιστορική σπουδαιότητα της περιοχής του Λισβορίου φαίνεται επί πλέον και από τα τοπωνύμια της περιοχής αυτής ‘’Τέμενος’’ και ‘’Τεμενίτης’’. Στης θέση αυτή έχουν διαπιστωθεί θεμέλια αρχαίων κτηρίων και το έδαφος γεμάτο από κομμάτια αγγείων, σώζονται δε μερικά από τα αρχαιότερα ελαιόδεντρα του νησιού.

ΙΣΤΟΡΙΑ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΟΧΗ
Τα παλαιότερα μνημεία που να μαρτυρούν την ύπαρξη ανθρώπινου πολιτισμού στο Λισβόρι βρίσκονται στην περιοχή Αλυκούδι και Κουρτήρι. Συγκεκριμένα έχουν βρεθεί στην περιοχή Αλυκούδι και Κουρτήρι στη θάλασσα στο Αλυκούδι σε απόσταση 400 μέτρων από την ακτή φαίνεται στον πυθμένα της θάλασσας εκτεταμένος λιμενοβραχίονας (700 μέτρων) και ερείπια που συνεχίζονται και βγαίνουν μέχρι την ακτή σχηματίζοντας τόξο σε μικρά σημεία τα ερείπια έχουν απόσταση από τη θάλασσα μέχρι και 100cm. Αυτή η πόλη όπως αναφέρει ο Όμηρος λεγόταν Πύρρα και ήταν σπουδαίο λιμάνι. Καταποντίστηκε μάλλον κατά την έκρηξη του ηφαιστείου του Όρδυμνου. Σε όλη αυτή την περιοχή έχουν βρεθεί διάφορα ευρήματα και κυρίως νομίσματα. Στην περιοχή Κουρτήρι μάλιστα έχουν βρεθεί τάφοι με διάφορα κτερίσματα μέσα και φθαρμένους σκελετούς. Σε μια περιοχή ένα χιλιόμετρο πιο πάνω το Τέμενος σώζονται τα ερείπια από έναν βωμό. Την περιοχή Τέμενος και το όρος Τέμενος που λέγεται μέχρι σήμερα έτσι, την αναφέρει και ο Όμηρος. Επίσης στην περιοχή λίγο πιο κάτω από τον βωμό υπάρχουν τέσσερεις αιωνόβιες ελιές που η ηλικία τους μπορεί να ξεπερνά τα 2000 χρόνια. Λίγο δίπλα στον τοίχο του χωραφιού με τις ελιές έχουν βρεθεί πάρα πολλά νομίσματα αλλά ο άνθρωπος που τα βρήκε τα πούλησε. 
Στην περιοχή Κουκάρα, μέσα στο παρεκκλήσι της Παναγιούδας μια εντοιχισμένη πλάκα που φέρει κυμάτιο και είναι ίδια με το ναό της Άρτεμης στην Πέργαμο. Δίπλα σε ένα χωράφι έχουν βρεθεί δύο τάφοι που δεν ξέρουμε σε ποια περιοχή ανήκουν και είναι φτιαγμένοι από ένα πολύ σκληρό υλικό που λέγεται κυπύρι και είναι ένα μίγμα (σαν τσιμέντο) που δυο τουλάχιστον υλικά είναι η πίσσα και το κεραμίδι. 
Επίσης νομίσματα και αγγεία έχουν βρεθεί στην Καμάρα αλλά δεν βρέθηκαν καθόλου οικήματα.

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ
Κατά την βυζαντινή εποχή στην περιοχή Κατάπυργος (Κάτω πύργος λεγόταν τότε) υπήρχε οικισμός. Αυτό αναφέρεται από ένα Κώδικα για τα χωριά της Λέσβου στα Βυζαντινά χρόνια. Εκεί υπάρχει ένα παρεκκλήσι οι Άγιοι Ανάργυροι που χτίσαμε στα ίχνη μιας παλιάς εκκλησίας που βρίσκεται εκεί. 
Επίσης στην περιοχή Σκαμνιούδι, μια περιοχή δίπλα στο Κουρτήρι, βρίσκεται μέσα σε ένα παρεκκλήσι τον Άγιο Νικόλα η σφραγίδα του πάπα Λέοντα. Δίπλα υπάρχουν τα ερείπια από ένα μικρό πύργο όπου φύλαγαν οι Γατελούζοι έναν εξόριστο πρίγκιπα από την Θεσσαλονίκη.
Σε ένα άλλο εξωκλήσι τον Άγιο Αστράτηγο που ήταν αφιερωμένο στην χάρη του Αρχιστράτηγου των αγγέλων Ταξιάρχη υπήρχε η εικόνα του Ταξιάρχη και γινόταν θαύματα. Αλλά επειδή σύμφωνα με την παράδοση ένας τσομπάνης έβαλε τα πρόβατα μέσα ο Ταξιάρχης θύμωσε και έφυγε και πήγε στο Μανταμάδο που γίνεται πανηγύρι και κάνει θαύματα. (Τα παραπάνω αναφέρονται επίσης σε τουριστικό φυλλάδιο της Εκκλησίας του Ταξιάρχη στο Μανταμάδο).

ΕΠΟΧΗ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ
Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας ο μόνος οικισμός που υπήρχε ήταν στον Κατάπυργο (βλ. Βυζαντινή εποχή). Οι κάτοικοι όμως αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον Κατάπυργο και να πάνε να εγκατασταθούν στην περιοχή που είναι σήμερα χτισμένο το Λισβόρι γιατί πειρατές που αποβιβαζόταν στη Σκάλα έκαναν ξαφνικές επιθέσεις και άρπαζαν τις κοπέλες που πήγαιναν στη ρεματιά για να πλύνουν. Καμιά φορά άφηναν τους Χριστιανούς παρά μόνο όταν τους πλήρωναν γερά. Οι Τούρκοι είχαν τα καλύτερα χωράφια και έβαζαν τους Έλληνες να δουλεύουν μέσα χωρίς πληρωμή. Επίσης για να πάρει Χριστιανός την σοδειά του (στάρι, ελιές, κτλ.) έπρεπε πρώτα να πάει στα Αλώνια να έρθει ο φαρατζής του Χατζή – Πασά να πάρει το χαράτσι (1/10 της σοδειάς) και μετά να φύγει. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 22 οι Τούρκοι έφυγαν. Μετά ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στα τουρκικά σπίτια πολλοί πρόσφυγες από τη Μ. Ασία αλλά οι πιο πολλοί έφυγαν. 

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ
Μετά την αποχώρηση των Τούρκων ακολούθησε μια περίοδος ειρήνης και οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλλιεργούσαν κυρίως δημητριακά και αργότερα καπνό. Οι ελιές ήταν περιορισμένες. Η κυριότερη απασχόλησή τους από τις γεωργικές τους εργασίες ήταν να χτίζουν. Γενικά αυτά τα χρόνια οι άνθρωποι δούλευαν πολύ, έφτιαχναν δρόμους, τοίχους για να φράξουν τα χωράφια τους, στάβλους, μάντρες για τα ζώα τους και έφτιαχναν πρόχειρα σπίτια (ντάμια) για να κάθονται να φυλάνε τα πρόβατα γιατί ερχόταν τη νύχτα ζωοκλέφτες από το Πλωμάρι κυρίως και έκλεβαν πρόβατα. Μετά ήρθε ο πόλεμος και πολλοί νέοι τότε του χωριού πήγαν και πολέμησαν στην Αλβανία. Μετά τον πόλεμο ήρθα μαζί με τους στρατιώτες που επέστρεψαν και μερικοί Αλβανοί που ήταν τεχνίτες στο φτιάξιμο τοίχων για τα χωράφια. Η κατοχή από τους Γερμανούς δεν ήταν και πολύ βαριά. Μόνο όταν ήρθαν στην αρχή έσφαξαν κάτι παπάδες που κατοικούσαν στο παλιό σχολείο πάνω από την Εκκλησία. Μετά οι Γερμανοί έφυγαν και περνούσαν σπάνια από το χωριό, και όταν περνούσαν ήταν λίγοι και δεν πείραζαν τους κατοίκους. Μόλις έφυγαν οι Γερμανοί οι κάτοικοι ξανάρχισαν τις παλιές τους ασχολίες ενώ συγχρόνως οι κάτοικοι άρχισαν να μεταναστεύουν και ο πληθυσμός του χωριού να μειώνεται. 

ΗΘΗ – ΕΘΙΜΑ – ΓΙΟΡΤΕΣ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ
Τα σπίτια κάνουν γλυκίσματα για να είναι γλυκός ο χρόνος και καθαρίζονται τα σπίτια. Την Πρωτοχρονιά το πρωί όποιος έρχεται στο σπίτι κάνει το ποδαρικό, να χαιρετήσει δηλαδή τους νοικοκυραίους, έπρεπε να πάρει μαζί του ένα κλαδί από ελιά με καρπούς απάνω, ένα στεφάνι από αγιόκλημα, μια μαλλιασμένη πέτρα και ένα ρόδι. Μόλις μπει με το δεξί πρέπει να δώσει το ελαιόκλαδο, το στεφάνι και την πέτρα και να χτυπήσει το ρόδι κάτω και να πει: «Όπως γεμάτο είναι το ρόδι έτσι γεμάτο να’ναι το σπίτι σας καλά, και όπως είναι μονιασμένη η ροδοπάπουδα έτσι μονιασμένη να’ στε και ‘σεις». Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς μαζεύονται οι άνθρωποι στα καφενεία και παίζουν χαρτιά μέχρι τα ξημερώματα. Πολλές φορές παίζουν πολλά λεφτά. Οι μικρότεροι πάνε και λένε τα κάλαντα και με λεφτά που βγάζουν πάνε και παίρνουν γλυκά και πολλές φορές παίζουν εκεί αυτοί κρυφά χαρτιά μέσα στους δρόμους ή σε εγκαταλειμένα σπίτια. Οι νυκοκυρές φροντίζουν να τελείωσουν τις δουλειές τους προτού να γυρίσει ο χρόνος γιατί γρουσουζιά λένε να αλλάξει ο χρόνος και να δουλεύουν ακόμα. Στη βασιλόπιτα κόβουν ένα κομάτι για το Θεό, την Παναγία, τον Χριστό, τον πατέρα, την μάνα, τα παιδιά, τους συγγενείς, το σπίτι, το χωράφι, τα ζώα κτλ.

ΦΩΤΑ
Την παραμονή τα Φώτα παίρνουν αγιασμό κάθε σπίτι και ρίχνει από λίγο αγιασμό σε κάθε χωράφι για να έχει σοδειά. Το βράδυ της παραμονής κατά τα μεσάνυχτα νέος μέχρι 18 χρονών λένε τα τοπικά κάλαντα: «Σήκω κυρά να στολιστείς να πας ταχιά στα Φώτα που θα βαφτίσουν το Χριστό, και είναι μεγάλη δόξα σα σηκωθείς και ξεσαστείς και βάλεις τα καλά σου…» Την άλλη μέρα ο παπάς μαζί με κόσμο αφού τελειώσει τη δοξολογία για τα Φώτα, κατεβαίνει στο Σκαμνιούδι και ρίχνει το σταυρό στο λιμάνι για να αγιαστούν τα νερά. Ένα έθιμο που έχουν οι βαρκάρηδες είναι να σπρώχνουν κάποιον στη θάλασσα και να τον συγκροτούν και να λένε «Καλά που σε βάσταξα»

ΑΠΟΚΡΙΕΣ
Τις απόκριες παλιά έκαναν πολλά φαγητά όπως πίτες διάφορες, κότες πιλάφι και ότι έμενε το έδιναν με την άλλη μέρα στους Γιουρούκηδες (Γύφτους) για να πάρουν ξύλα. Την Καθαρή Δευτέρα έτρωγαν κουκιά βρεμένα μόνο και έκαναν το κοτσιάφι με νερό και σταφίδες. Όλη αυτή την εβδομάδα δεν έτρωγαν ούτε λάδι. Επίσης παράλειψα να σας πω πως σε μερικά σπίτια έπαιζαν το ταψί, χόρευαν και ντυνόταν «γιούνια». Τα παιδιά ντύνονται και αυτά γιούνια και γύριζαν νύχτα στα σπίτια και οι νυκοκυραίοι τους καλοδέχονται και τους φιλεύουν. 

ΠΑΣΧΑ
Το Πάσχα οι άνθρωποι σφάζουν το πρωί τα αρνιά για να είναι έτοιμοι και μετά αφού τα έχουν ετοιμάσει όλα για το τραπέζι πάνε στα καφενεία ή στα σπίτια τους και κάθονται. Η εκκλησία στολίζεται και τα παιδιά έχουν αγοράσει από μέρες τα βεγγαλικά τους. Κατά τις 11 το βράδυ η καμπάνα χτυπά και γίνεται η λειτουργία τα παιδιά ρίχνουν τα βεγγαλικά ενώ οι άνθρωποι πάνε σπίτι τους να φάνε και συνήθως τρώνε συκώτια τηγανιτά και μετά σούπα και τυρί φέτα με κρασί ή μαγειρίτσα. Με την άλλη μέρα γίνεται ξανά η λειτουργία και ο παπάς από την εξέδρα που είναι ανεβασμένος ρίχνει ένα ποτήρι ξύλινο και όποιος το πιάσει θα πάρει ένα χρηματικό ποσό. 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Την Πρωτομαγιά οι άνθρωποι φτιάχνουν με μέλι και τριαντάφυλλα ένα γλυκό και ο πατέρας πρωί – πρωί το βάζει στο στόμα των παιδιών την ώρα που κοιμούνται. Συνήθως ψήνουν αρνί και γιορτάζουν στην ύπαιθρο με τραγούδια και χορούς. 

ΑΝΑΛΗΨΗΣ
Της Ανάληψης έχουν συνήθεια να μοιράζουν το γάλα οι τσομπάνηδες στους συγχωριανούς τους. Οι βαρκάρηδες παίρνουν λαμπάδες που τις έχει ραντίσει με αγιασμό ο παπάς και τις ανάβουν μέσα στις βάρκες τους. 

ΚΛΕΙΔΩΝΑΣ
Κατά τις 24 Ιουνίου γίνεται ο Κλείδωνας. Μέσα σε ένα καλάθι ή κουτί οι κοπέλες βάζουν από ένα δικό τους πράμα, ένα σκουλαρίκι, μία όμορφη πέτρα και τα κλείνουν με μικροπράγματα των αγοριών. Κατά τις 10 τη νύχτα τα κορίτσια ανοίγουν τον κλείδωνα και βγάζουν ένα κοριτσίστικο και ένα αγορίστικο και του αφιερώνουν ένα τραγούδι. 

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΑΓΙΟΥ ΓΙΑΝΝΙΟΥ
Ο Άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος είναι πολιούχος άγιος του Λισβορίου και στις 29 του Αυγούστου γίνεται πανηγύρι με μουσική. Μετά την λειτουργία γίνεται η περιφορά της εικόνας του Άγιου Γιάννη μέσα στο χωριό από καβαλάρηδες. Και ακολουθεί το βράδυ γιορτή με τραγούδι μέχρι το ξημέρωμα. Η μουσική βρίσκεται στην αγορά και η πίστα είναι στη μέση. Οι οικογένειες και οι παρέες κλείνουν από ένα τραγούδι και χορεύουν με τη σειρά διάφορους χορούς. 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Τα Χριστούγεννα οι χωριανοί σφάζουν ή αρνιά ή γουρούνια. Για γλυκά κάνουν κουρμάδια. Τα παιδιά πάνε και λένε τα κάλαντα, στολίζουν το δέντρο. Τα Χριστούγεννα οι άνθρωποι τα περνάνε μέσα στα σπίτια τους. 

ΓΑΜΟΣ
Ο γάμος που θα γινόταν στο χωριό έπρεπε να γίνει ύστερα από μια μεγάλη προετοιμασία της νύφης και του γαμπρού. Ο γάμος θα γίνει από προξενιά ή από αίσθημα. Από προξενιό ο γάμος είχε συνέπειες δηλαδή απαιτήσεις του γαμπρού ή της νύφης. Αν ο γαμπρός άρεσε τη νύφη δηλαδή χωρίς να τη γνωρίζει καλά θα έστελνε κάποιο δικό της που γνώριζε και θα της μιλούσε. Αν συμφωνούσε ο γαμπρός θα πήγαινε στο σπίτι της νύφης για τη γνωριμία. Αν καταλάβαιναν ότι ταίριαζαν την Κυριακή περνούσαν τις βέρες. Αυτό το βράδυ που γινόταν η αρραβώνα έριχναν τρεις τουφεκιές για να μάθει το χωριό ότι κάποιος αρραβωνιάστηκε. Όταν περνούσαν τη βέρα στο χωριό του γαμπρού του έδιναν και ένα χαστούκι για γούρι. Κερνούσαν το μέλι το γαμπρό για να κολλήσει με τη νύφη και στη συνέχεια έδιναν σ΄ όλο το σόι του, μ΄ αυτό το τρόπο τελείωνε η αρραβώνα και όριζαν ημερομηνία γάμου. Μια εβδομάδα πριν το γάμο ετοίμαζαν την προίκα της νύφης και την στόλιζαν παντού μέσα στο σπίτι αυτό ήταν το λεγόμενο «Νυφοστόλι». Την Τετάρτη ζύμωναν τα «Κλίτσια» κάτι μικρά ψωμάκια που τα μοίραζαν στους πιο συγγενείς τους. Την ίδια μέρα μοίραζαν και τις μπομπονιέρες. Το Σάββατο μαζεύεται κόσμος στο σπίτι της νύφης και τη χορεύουνε με διάφορα τραγούδια για το γαμπρό τη νύφη και το κουμπάρο. Μετά μοιράζουν ένα ποτό γλυκό που το κάνει η μάνα και η γιαγιά της νύφης αν έχει αυτό το λένε «Σιρμαέτ» βρασμένη κανέλα που τη μοιράζουν όταν είναι για να χορέψουν την νύφη. Την Κυριακή το πρωί ετοιμάζουν το φαγητό. Ένα απλό φαγητό που συνηθίζεται σε κάθε γάμο είναι το λεγόμενο «Κισκέκ» που γίνεται από σιτάρι και κρέας μέσα σε καζάνια. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται στο σπίτι για να δει το Νυφοστόλι και πηγαίνει τα δώρα. Το απόγευμα αρχίζουν να ετοιμάζουν την νύφη όπου την τραγουδούν κιόλας όταν ετοιμαστεί, έρχεται η μουσική να την πάρει, τους ανθρώπους με τα όργανα τους κερνούν. Ο πατέρας και ο αδερφός της νύφης αν έχει την παίρνουν και την πηγαίνουν στην εκκλησία όπου περιμένει ο γαμπρός με την ανθοδέσμη. Ο παπάς τους διαβάζει και αφού αρχίσει το μυστήριο μοιράζουν το ρύζι. Όταν τελειώσουν βάζουν οι συγγενείς τους τα χρυσαφικά στη νύφη ή στο γαμπρό και τους λένε διάφορες ευχές. Ο κόσμος βγαίνει και πηγαίνει στην αγορά όπου είναι στρωμένα τραπέζια με φαγητά για το φαγοπότι. Η μουσική παίζει το «νυφκάτο» που το χορεύει η νύφη και ο γαμπρός. Μετά πηγαίνει η νύφη σπίτι να αλλάξει και συνεχίζεται το γλέντι. Όταν τελειώσει το γλέντι φεύγουν για το γαμήλιο ταξίδι. Ύστερα από μια εβδομάδα όταν γυρίσουν πηγαίνουν στην εκκλησία για να τους σταυρολογήσει δηλαδή τους διαβάζει μια ευχή. Μετά πηγαίνει κόσμος στο σπίτι για να τους κεράσουν είναι οι λεγόμενοι καφέδες. Κατά αυτό τον τρόπο γίνεται ο γάμος στις επαρχίες μέχρι και τις μέρες μας.
Τέλος ένα άλλο έθιμο είναι το Νυφοπάζαρο. Κάθε Κυριακή οι κοπέλες ανέβαιναν στη διακλάδωση του κεντρικού δρόμου και συγκεκριμένα στην περιοχή «Ορνό» όπου μαζεύονταν τα αγόρια του χωριού και έτσι ξεκινούσαν τα πρώτα φλερτ.

ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ
Στα παλιά χρόνια οι άνθρωποι δούλευαν πολύ. Κυρίως ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Κυριότερες καλλιέργειες ήταν τα δημητριακά, ο καπνός και η «μυρουδιά» γλυκάνισος από όπου έβγαινε το ούζο. Επίσης για το θέρισμα, το αλώνισμα και το όργωμα κάθε οικογένεια είχε ένα ζευγάρι άλογα ή βόδια. Οι ελιές δεν ήταν τόσες πολλές και υπήρχαν δύο ελαιοτριβεία, ένα της Εκκλησίας και ένα του Αντώνη Ζουμπαντή.
Επίσης πολλοί κάτοικοι του χωριού είχαν ντάμια (χαμηλή πρόχειρη οικοδομική κατασκευή) στην εξοχή όπου έμεναν το καλοκαίρι και έκαναν μπαξέδες και μποστάνια. Επίσης υπήρχαν αρκετά αμπέλια. Οι τσομπάνηδες περνούσαν όλο τον καιρό τους σχεδόν στον κάμπο και σπάνια ανέβαιναν στο χωριό γιατί έπρεπε να φυλάνε τα πρόβατα από τους κλέφτες. Επίσης υπήρχαν και τρεις βάρκες αλλά τα ψάρια ήταν τόσο άφθονα που καμιά φορά στο ψάρεμα της μπάφας οι ψαράδες σε καλές ψαριές έπιαναν από 1.000 μέχρι 2.000 κιλά.
Γενικά δούλευαν πολύ οι άνθρωποι και ζούσαν λιτή ζωή.
Στο χωριό οι περισσότεροι δρόμοι ήταν πλακόστρωτοι. Υπήρχαν μόνο δύο βρύσες. Η μία δίπλα στο τζαμί που ήταν σαν σιντριβάνι και μια από έξω και μια έξω από το καφενείο του Γαβριήλ Μηνά. Τα σπίτια ήταν μονώροφα ή διώροφα και στο δώμα έβαζαν λίπεδο που το έπαιρναν από την περιοχή του Αλμυρού. Στο χωριό υπήρχε ένα ραφείο, ένα υποδηματοποιείο και τα καφενεία ήταν και παντοπωλεία. Τα παιδιά έκαναν γυμναστικές επιδείξεις και παραδοσιακούς χορούς στις εθνικές γιορτές. Επίσης είχαν κάνει ένα γήπεδο στην περιοχή Τίδα και όταν είχαν καιρό πήγαιναν να παίξουν ποδόσφαιρο. Αργότερα γίνεται και ομάδα βόλεϊ. Τα παιδιά συνήθως δεν σπούδαζαν, το πολύ πολύ έβγαζαν το δημοτικό και μετά γινόταν αγρότες ή κτηνοτρόφοι ή μάθαιναν κάποια τέχνη. 

Ευχαριστούμε
τον Ιωάννη Παπαναστασίου, τον Σταύρο Ι. Κουλαρά, την Τριάδα Προκοπίου και την Χίου Όλγα
για τις πληροφορίες που μας έδωσαν.